خاطرات سن سی. قسمت هفتم

خاطرات سن سی در کورگان

قسمت هفتم؛

این حوادثی که برایتان مینویسم مربوط به سپتامبر 2015 است.

خوشبختانه داروهای اورولوژیست ثمره داد و مشکل کنترل ادرارم حل شد. امروز دکتر مهربانم از سفر برگشت وبه همراه اکبپی از رییس بخش دکتر آنا و بقیه دکترها از بیماران دیدار کردند و احوال همه را باهم کنترل کردند و به دکتر آنا گزارش دادند.

در مورد خواب حدود 20 روز طول کشید تا بدنم به این تختها عادت کند. تازه یاد گرفتم چگونه درخواب کمی از وضعیت بدنم را عوض کنم. گاهی چنان است که حتی تا 6 صبح بیدار هستم.

در کل کنترلشان بد نیست که حدودا هردو هفته یک بار چکاپ خون دارند و عکس رادیولوژی. البته خودتان هم باید کاملا هوشیار باشید و به دقت همه چیز را بسنجید. امروز بعد از مدتها که دکتر به خاطر تشکیل استخوان نگران بود تبریک گفت که استخوانهایم طبق انتظار در حال رشد هستند.

در مورد درد باید عرض کنم که هر هر روز که 4 بار پیچهای پایم را می پیچانند بعد از بار چهارم واقعا مینشینم و گریه میکنم، فکر نمیکردم آدم به خاطر درد جسمانی هم گریه بکند، تازه وقتی شب فرا میرسد نمیدانم چرا این درد چند برابر میشود. و با اینکه دکترم درباره تزریق ترامادول و کیتارول خیلی سخت گیرنیست، دوست نداشتم از این ماده زیاد به بدنم برسانم. ولی همان چند باری که استفاده کردم بعد از اینکه اثر آن مسکن از بین رفت درد آدم را دیوانه میکند.

اگر یادتان باشد درمورد گالای مهربان برابتان گفتم، متاسفانه دخترش به رابطه دوستانه من و مادرش اعتراض دارد و حاضر نیست از سهم مادرش حتی درصدی به من دهد، طوری که وقتی مادرش میخواهد کار کوچکی برای من انجام دهد با صدای بلند سر مادرش فریاد میزند و به زبان خودشان به او میفهماند که او مادر اوست و تنها او و گالا هم چون بره ای اطاعت میکند. دختر بیچاره حق هم دارد از همه بدش بیاید چون با یک تصادف همه بدنش داغون شده است. بعضی وقتها خودم را جای او میگذارم، واقعا سخت است.

هر روز یک مربی ورزش به اتاقمان می آید و چند پیچ فریم را باز میکند و ما باید تا حدی خم کردن را تمرین کنیم. البته در اینجا باشگاهی است که بیماران باید در ساعت مشخصی به آنجا روند و به کمک مربی حرکات نرمشی را در آنجا انجام دهند گویا هنوز برای من و امثال من زود است و همین کمی خم کردن زانو کافیست.

سن سی افزایش

27 اکتبر 2015