آپدیت جدید!

سلام دوستان عزیز

این طور که معلوم است خبری از خانم سن سی نیست. من حدود یک ماه پیش به وسیلۀ ایمیل از او پرسیدم که چرا خاطراتش را آپدیت نمیکند. جواب این بود که "کلمۀ عبور را فراموش کرده ام" (که البته اولین بار هم نبود). من هم همان یک ماه پیش کلمۀ عبور را برایشان ایمیل کردم و به دلیل گرفتاری های خودم دیگر سراغی از ایشان نگرفتم. حالا اینکه دلیل آپدیت نکردن چیست را نمیدانم.

اما دربارۀ اینکه چرا خودم آپدیت نمیکنم. شاید فکر کنید من بعد از چهار سال خسته شده ام، اما اصلا اینطور نیست. کمک کردن به دیگران خودش منبع لذت است. دلیلش این است که واقعا حرفی برای گفتن ندارم. من این عمل را با موفقیت انجام داده ام و هر چه بوده و نبوده برایتان نوشته ام. احتمالا همۀ شما میدانید که دیگر هیچ مشکلی ندارم. (اخیرا امتحان کردم و دیدم که حتی میتوانم بدون هیچ مشکلی فوتبال بازی کنم.)

بنابراین دلیل سکوتم این است که مثل همه درگیر زندگی ام هستم و عمل افزایش قد دیگر ذهن من را درگیر نمیکند. در واقع مدتی است که اصلا در ایران نیستم. در چهار سال گذشته همۀ تلاشم را صرف فراهم کردن پاتوقی برای اطلاع رسانی دربارۀ این عمل کردم و بارها اعلام کردم که هر یک از خوانندگان که مطلب مفیدی دارد میتواند برایم ایمیل کند تا در وبلاگ به اشتراک بگذارم (مثلا اگر با دکتری مکاتبه کرده اید میتوانید مکاتباتتان را ترجمه و به اشتراک بگذارید). علاوه بر این، بارها اعلام کردم که اگر کسی بخواهد خاطرات عملش را بنویسد من استقبال خواهم کرد. اما این طور که پیداست اکثر ما حاضر نیستیم به دیگران کمکی بکنیم و یا اینکه حرف جدیدی برای گفتن نداریم. نوشتن خاطرات با اسم مستعار حریم خصوصی هیچ کس را مخدوش نمیکند. پس به نظرتان چرا هیچ یک از افرادی که تا حالا در تحقیقاتشان برای عمل از این وبلاگ استفاده کرده اند، نتوانسته اند یا نخواسته اند یک دوره خاطرات منسجم و مفید بنویسند؟

شاید به دلیل نبود همدلی یا حس مسئولیت ما باشد. شاید به این خاطر باشد که میدانند با نوشتن خاطرات هیچ حمایت عاطفی ای از جانب خوانندگان دریافت نخواهند کرد. شاید یکی از دلایلش سیستم ضعیف آموزشی در ایران باشد که باعث شده خیلی از ایرانی ها درست نوشتن را بلد نباشند. بهر حال، قضاوت دربارۀ این موضوعات را به عهدۀ شما میگذارم.

موفق باشید

لینک خاطرات sancee دربارۀ عمل جراحی روی استخوان ران برای رفع کوتاهی